wtorek, 25 maja 2010

Chris Gardner

„W gruncie rzeczy pragnąłem,
żeby mnie lubiano, choć
zależało mi nie tyle na powszechnej sympatii,
także nauczycieli i przełożonych, ile na tym,
żeby dostrzeżono moją wyjątkowość i zaakceptowano ją,
żeby pozwolono mi zachować własną tożsamość”
 
Wspaniała książka o tym
że zawsze można iść do przodu.
Że cokolwiek by się nie działo
można nie stracić siebie
i osiągnąć spełnienie marzeń.
Poruszająca tym bardziej że
jest historią która wydarzyła się
naprawdę.
Polecam.